تـنها ترین رهگـذر

برای تو که نيامده خداحافظی می کنی ...

روز ها در  پی هم میگذرد ...

                                 زمان ...

                                            جاده ...

                                                       و انتظار ...

من؟ من همانم ....

همان که سالهاست از لحظه هاي خالي از حضور روشن تو مي گويد ، مي خواند ،

مي نويسد ... و مي گريد.

من ؟ من همانم ....

همان که هر گاه باران مي آيد چترش را مي بندد و به سادگي يک پرنده خيس و

از نم نم  باران به کوچه پيچک پوش دلش سر مي زند .

راستي من براي کي از دلي كه در انتظار او هر روز جاده را به پايان مي رساند ، مي نويسد ؟

تو کيستي  كه من اينگونه بي تو بي تابم؟

همجنسي از تبار باران ؟ يا همنفسي  از جسن خودمان ؟ يا يك فرشته ؟

تو را مي شناسم . آري تو را مي شناسم . روزي خسته ، در يك نمايشگاه حضور يافتي  وهر از چند گاهي تو را در جاده ايي كه مرا با تو پيوند زد مي گذشتي ...

يادم هست :تو را در جاده يافتم و من که مثل هر روز در انتظار رؤياها ، تنها به ديدار

تو آمده بودم تو را ديدم .

خسته مي رفتي و من ... من نگاهت مي کردم .

باور کن به سادگي نگاه يک پرنده که از بالاي آسمان به اين زمين و انسانهايش نگريسته باشد...

 فقط نگاهت مي کردم .

من مثل هميشه بي چتر .... بي سرپناه .... مثل تمام پرنده هاي اين شهر بي پرنده ، آواره .....

تنها مي رفتم . مي رفتم تا آنسوي حضور تو .... مي رفتم تا سراغ از نشاني تازه تو بگيرم ....

نه ! مي رفتم تا خودم را دوباره بيابم ...

قلبم را با انتظار جاده ای که مدت هاست در امتداد آن چشم به راه دارم، گِره میزنم و راهی سفر عشق میشوم

بگذار از اول دوره کنيم ! تو از جاده يي خالي مثل يك پرنده رفتي ....

و من ديگر هيچ نمي دانم . همين ! مي ترسم ...

ميترسم خودم را در گوشه اي از همين جاده " تنها " پيدا کنم .

بگذار راستش را بگويم ... مي ترسم خودم را " بدون تو" پيدا کنم .

حالا دوباره آمده اي که چه ؟ نگو مرا نشناختي که تو را بهتر از خود مي شناسم .

دوباره آمده اي که تنها ماندنم را به يادم بياوري ؟

مي دانم که رفته ي و حالا پس از روزهاي غريبي آمدي .

مي دانم که تو هم مثل من طاقت نگاههاي نا آشناترينان با تبار شاعران ديوانه را نداري .

مي دانم که در تمام اين مدت با تمام رؤياهايم همراه بوده اي اما ....

خودت ببين ! حالا ديگر سالهاست که شعرهايم بي قافيه و رديف شده اند .

حالا تو از من بي قافيه چه مي خواهي ؟!

حالا ديگر من .... من همانم ....                 

همان که سالهاي بي تو را تحمل کرد و سالهاي با تو را توان تحمل ندارد!

چیده شده توسط تابش عباسیان در 88/02/23 ساعت 16 موضوع | لینک ثابت

بار الها دیر زمانیست که زبان در کام فرو بسته ام، تا که شاید سرنوشتم را عوض کنی،

وهر روز در اندیشه اینم که چگونه او را فراموش خواهم نمود،

آیا به راستی توان این کار را دارم؟

روزها را یکی پس از دیگری، وشبها را نیز بی او سپری می کنم،

ولی هیچگاه اورا از خود دور نمی بینم.

خدایا من را چه شده است؟

 که هر روز که می گذرد نه تنها که از او دورتر نمی شوم هیچ،

بلکه آنچنان در قلبم جای گرفته است که دیگر تنم همان قلبم است

 وقلبم هم مملو از وجود او.

خدایا این چه دردیست که درمان ندادی،

یا اگر هم که دادی به من ندادی یا اگر هم که دادی

 چرا چشم دیدن آنرا به من ندادی؟